در بيان خمر بر ارباب دانش هويداست كه هيچ‌كس از شعراى ربع مسكون ، بلكه اكثرى از بزرگان و اولياى كامل كه بنا بر موزونيّت طبع ، به شعر ميل فرموده‌اند ، الّا ماشاءالله از تعريف شراب و شاهد فارغ نبوده و با اين حال از علماى ظاهر و باطن ، احدى انگشت رد بر آنها ننهاده . و در تعريف خمر محبّت ، دليلى بهتر از قصيدهء قطب ربّانى ، محبوب سبحانى ، غوث صمدانى ، پير دستگير ، حضرت شيخ محيى الدّين عبد القادر گيلانى - قدّس اللّه سرّه - نتوان يافت ، مطلعش اين است : سقانى الحبّ كاسات الوصال * فقلت لخمر فى نحوى تعالي يعنى چشانيد مرا محبّت كاسه‌هاى وصال مطلوب حقيقى ، پس گفتم مر خمر خود را كه عبارت از مستى شوق بىزوال باشد ، سوى من بيا و روزافزون شو . و ديگر قصيدهء خمريّهء شيخ ابن الفارض - قدّس سرّه - و شرح مولانا عبد الرّحمن جامى كه به لوامع موسوم است ، نزد ارباب فضل و كمال شهرتى تمام دارد ؛ چند بيت از آن قصيده مع شرح و تأويلات بر اين اوراق ثبت خواهد گرديد . امّا مجملى از احوال شيخ آنكه هو ابو حفض عمر بن علىّ السّعدى المعروف بابن الفارض المصرى - قدّس سرّه - از قبيلهء بنى سعد است ، قبيلهء حليمه مرضعهء رسول ( ص ) ، و پدر وى از اكابر علماى مصر بوده . در نفحات الانس مذكور